Prace, które powstały w pracowni — część z nich trafi do sklepu po premierze, część zostaje tylko tutaj. Każda w jednym egzemplarzu; skład kamieni i materiałów podaję zawsze przy konkretnej pracy.
Fabula — bajka. Średniowieczni uczeni pisali o jednorożcu całkiem poważnie: w bestiariuszach miał osobne strony, a róg "jednorożca" sprzedawano w aptekach za fortunę (dziś wiemy — był to ząb narwala, ale cii). Jednorożec był zawsze zwierzęciem nieuchwytnym: dawał się zbliżyć…
Messis — żniwa. Jest taki moment pod koniec lata, kiedy wszystko ma kolor dojrzałości: słoma, chleb, wysuszona ziemia, ciepły kamień na miedzy. Maifanit wygląda, jakby powstał właśnie wtedy — piaskowy, nakrapiany jak skórka dobrze wypieczonego bochenka — a onyks przecina…
Ultramarina — dosłownie: zza morza. Tak nazywano najdroższy błękit w dziejach malarstwa — pigment mielony z lapis lazuli, przywożony do Europy statkami "ultra mare", zza morza. Kosztował więcej niż złoto, więc malarze oszczędzali go na to, co najważniejsze: płaszcz Madonny,…
Amicula — po łacinie: mała przyjaciółka, przytulanka, ktoś kochany i noszony blisko. Rzymianie mieli słabość do zdrobnień — im ktoś był droższy, tym mniejsze robiło się jego imię. Ta bransoletka jest właśnie taka: kamień słoneczny w kolorze brzoskwini, ciepły jak…
Pratum — łąka. Z bliska łąka nie jest zielona — jest wszystkim naraz: seledynem młodej trawy, błękitem cykorii, miodem światła, które przelewa się między źdźbłami. Fluoryt ma w sobie tę pastelową wielobarwność (mineralodzy nazywają go najbarwniejszym minerałem świata), cytryn dokłada…
Candida — po łacinie: promiennie biała, ale też szczera i bez skazy. Rzymianie ubierali się w candida toga, śnieżnobiałą, gdy chcieli pokazać czyste zamiary — stąd do dziś mamy "kandydata". Perła nie musi niczego pokazywać: jest biała od środka, warstwa…
Felicitas — szczęście. Rzymianie rozróżniali dwie boginie: Fortuna kręciła kołem losu — raz na wozie, raz pod wozem — ale Felicitas była czym innym: szczęściem już zamieszkałym, pomyślnością, która przyszła i została. Czterolistna koniczyna to rzadkość — jedna na kilka…
Serenitas — po łacinie to jednocześnie bezchmurne niebo i spokój serca. Rzymianie nie rozdzielali tych dwóch rzeczy: pogodę miało się albo nad głową, albo w sobie, najlepiej tu i tam. Akwamaryn — dosłownie "woda morska" — był kamieniem żeglarzy; wierzono,…
Ardor — żar. Nie ten, który parzy — ten, który trzyma ciepło długo po zachodzie: w rozgrzanym piasku, w kamieniach na plaży, w policzkach po całym dniu słońca. Ta bransoletka nie jest zrobiona z jednego kamienia, tylko z jednego koloru:…
Varietas delectat — różnorodność cieszy — mawiali Rzymianie. Turmalin wziął sobie tę maksymę do serca bardziej niż jakikolwiek inny kamień: potrafi być różowy, zielony, oliwkowy, fioletowy, prawie czarny — czasem wszystko naraz, w jednym krysztale. Mineralodzy żartują, że turmalin to…
Festa — święto. Są dni w kalendarzu, które istnieją tylko po to, żeby się cieszyć: nikt nie pracuje, na stole kolory, na ulicy muzyka. Ta bransoletka jest zrobiona z takiego dnia. Masa perłowa — czyli wnętrze muszli, to samo, z…
Hora Caerulea — niebieska godzina. Fotografowie polują na nią z aparatami: ten krótki czas po zachodzie słońca, kiedy niebo nie jest już jasne, a jeszcze nie czarne — tylko głęboko, aksamitnie granatowe. Sodalit ma w sobie dokładnie ten kolor, z…
Lucus — święty gaj. Rzymianie wierzyli, że niektóre lasy należą do bogów: nie wolno było w nich ścinać drzew ani polować, można było tylko wejść, być cicho — i poprosić. Perydot, czyli oliwin, niesie soczystą zieleń liści; w tradycji przypisywano…
Mea — moja. Nie każda biżuteria powstaje na sprzedaż. Ta bransoletka została w pracowni — pierwsza przymiarka do różu, sieczka z kamienia, który nie ma metryki ani certyfikatu, tylko kolor suszonych kwiatów i dobre wspomnienie. Rzemieślnik powinien nosić to, co…
Insula — wyspa. Larimar występuje tylko w jednym miejscu na świecie: w górach Dominikany, gdzie wulkan zamknął w kamieniu kolor karaibskiej laguny. Nie da się go wydobyć nigdzie indziej — każdy kawałek larimaru na świecie pochodzi z tej jednej wyspy.…
Sub rosa — pod różą, w zaufaniu. W Rzymie róża zawieszona nad stołem oznaczała: to, co tu powiemy, zostaje między nami. Rodonit, kamień róży, od wieków uważany jest za kamień serca — tego, które pamięta. Jego czarne żyłki wyglądają jak…
Occasus — zachód słońca. Ten moment, kiedy światło robi się miedziane, cienie długie, a dzień i zmierzch istnieją naraz. Kamień słoneczny ma w sobie oba te oblicza: jasną, brzoskwiniową odmianę pełną ciepłych iskier i ciemną, przydymioną — jak słońce, które…
Viola — fiołek. Po łacinie to jedno słowo oznacza i kwiat, i kolor — jakby Rzymianie wiedzieli, że tego odcienia nie da się oddzielić od zapachu wiosny. Fiołki kwitną nisko, w cieniu, ale ich fiolet niesie się dalej niż niejeden…
Flos Caeli — kwiat nieba. Cztery płatki wycięte z błękitu, a w każdym z nich biała kulka jak obłok, który zabłądził do środka. Howlit ma naturalnie białą barwę z delikatną siatką szarych żyłek — turkusowa odsłona to ten sam minerał,…
Confinium — granica. Każda mapa ma takie miejsce, gdzie jedno przechodzi w drugie: ląd w morze, dzień w noc, znane w nieznane. Ten komplet jest zbudowany dokładnie na tej linii — czarna głębia onyksu spotyka się z jasnym błękitem akwamarynu,…
Nebula — mgiełka. Jest taka godzina tuż po świcie, kiedy nad wodą wisi jeszcze mleczna mgła, a pierwsze słońce dopiero zaczyna ją prześwietlać. Błękitny jadeit ma w sobie dokładnie ten moment: kolor nieba widzianego przez welon, miękki, przydymiony, niedopowiedziany. Złote…
Unda — fala. Wszystko, co morze oddaje, przynosi fala: muszlę na piasek, światło na wodę, spokój na koniec dnia. Perła seashell rodzi się z muszli — jest tym, co morze wypolerowało na biało — a apatyt niesie kolor wody na…